OSZACOWANIE PODSTAWY OPODATKOWANIA

W wypadku, kiedy brak jest danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, a także gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, organ podatkowy określa tę podstawę w drodze oszacowania. W drodze oszacowania ustala się również podstawę opodatkowania w przypadku, gdy podatnik, korzystający ze zryczałtowanej formy opodatkowania - a więc nie obowiązany do prowadzenia ksiąg podatkowych - naruszył warunki uprawniające do korzystania z takiej formy. Szacowanie podstawy opodatkowania traktowane jest jako ostateczność: organ podatkowy obowiązany jest więc do odstąpienia określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a na podatniku ciążył obowiązek zapłacenia zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość każdej z zaliczek proporcjonalnie do wysokości zaległości podatkowej, z uwzględnienie okresu, w którym zaległość powstała.
Oszacowanie podstawy opodatkowania może być dokonane przy zastosowaniu rozmaitych metod. Jedną z tych metod jest stosowanie uproszczonych norm szacowania podstawy opodatkowania. W praktyce normy te znajdują zastosowanie w procesie szacowania dochodu. Ordynacja podat-kowa zawiera kompetencje dla Ministra Finansów do określenia, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii właściwych organizacji samorządu społeczno-zawodowego i go-spodarczego, uproszczonych norm służących oszacowaniu podstawy opodatkowania.